Een bevinding constateren is zichtbaar werk. Een maatregel formuleren ook.

Maar de stille test van interne beheersing zit in de opvolging.

Wordt een maatregel echt uitgevoerd? Is vastgelegd wie verantwoordelijk is? Wordt gemonitord of het risico daadwerkelijk afneemt?

In gesprekken met auditors horen we steeds vaker dat herhaalbevindingen zwaarder wegen dan nieuwe fouten. Ze zeggen iets over leervermogen en borging.

De kracht van VIC zit niet alleen in het vinden van afwijkingen, maar in het zichtbaar verbeteren.

In ons artikel over opvolging van bevindingen gaan we daar uitgebreider op in.

In veel organisaties worden de VIC-rapportage en de paragraaf bedrijfsvoering door verschillende mensen opgesteld. Met verschillende doelen. En soms ook met verschillende accenten.

Toch beschrijven ze in essentie hetzelfde: de staat van interne beheersing.

Wanneer deze twee documenten niet vanuit dezelfde basis worden opgebouwd, ontstaat spanning. De accountant leest detail. Het bestuur leest samenvatting. De concerncontroller moet de brug slaan.

We merken dat hier vaak onnodig dubbel werk ontstaat. En soms ook onbedoelde inconsistentie.

De oplossing zit niet in betere tekstredactie, maar in een gedeelde bron van informatie.

In ons artikel over VIC-rapportage en paragraaf bedrijfsvoering werken we uit hoe die verbinding structureel gelegd kan worden.

Checklists geven houvast. Ze brengen structuur, zeker in complexe processen. Veel VIC-teams hebben er jarenlang succesvol mee gewerkt.

Maar de omgeving is veranderd.

De accountant vraagt niet meer alleen of alle stappen zijn doorlopen, maar waarom juist die stappen zijn gekozen. De verantwoordingsdruk is verschoven van volledigheid naar relevantie.

Een checklist kan structuur geven. Maar ze kan geen professioneel oordeel vervangen.

De vraag die steeds vaker op tafel ligt: gebruiken we de checklist als hulpmiddel, of als vervanging van analyse?

In ons artikel over de klassieke VIC-checklist gaan we dieper in op deze verschuiving.

De verlaging van de verantwoordingsgrens naar 2% wordt vaak besproken als een technische wijziging. Een aanpassing in percentage. Een rekenkundig verschil.

Maar in gesprekken met concerncontrollers merken we dat het effect groter is dan het getal doet vermoeden.

De ruimte voor onzekerheid wordt kleiner. Daarmee wordt de druk op onderbouwing groter. Niet alleen fouten tellen mee, maar ook onduidelijkheid. Impliciete keuzes worden kwetsbaar.

De vraag verschuift van: “Hebben we voldoende gecontroleerd?” naar: “Kunnen we uitleggen waarom we dit hebben gecontroleerd?”

In ons verdiepende artikel over rechtmatigheid onder druk werken we uit wat dit concreet betekent voor je VIC-aanpak.